Parafia pw. Świętej Trójcy — Bieździedza

Zarys historyczny

Wieś Bieździedza po raz pierwszy została odnotowana w dokumencie z lat 1123-1125 r. Należała wtedy do klasztoru tynieckiego. Parafia została erygowana przed 1326 r. Już w 1320 r. czynny był pierwszy kościół drewniany. Został on ufundowany przez Rycerzy Helwigów. Pierwszym proboszczem został znany tylko z imienia Ksiądz Adam. Kościół drewniany w 1374 r. uległ zniszczeniu, najprawdopodobniej został spalony. W latach 1402-1409 został wybudowany nowy kamienny kościół stojący do dziś. Fundatorami tej świątyni byli także Helwigowie. Kompleks parafialny składał się z gotyckiego kościoła, dzwonnicy z kamienia oraz z muru okalającego cały teren przykościelny, na którym znajdował się cmentarz. Uroczystość konsekracji kościoła pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej, Najświętszej Maryi Panny, św. Jadwigi i św. Piotra odbyła się 07.01.1453 r. Konsekracji dokonał bp Jerzy, sufragan kard. Zbigniewa Oleśnickiego. Na początku XVII w. do kościoła została dobudowana kaplica pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Poświęcenia dokonał 30.08.1615 r. Stanisław Sieciński, Biskup Przemyski. Fundatorami kaplicy był hrabiowski ród Romerów, który pod koniec XVI w. przybył na teren parafii. Dziś kaplica ta nazywana jest Kaplicą Matki Bożej Różańcowej. W 1879 r. w kościele wybuchł pożar. Spaliła się drewniana wieżyczka, drewniana powała, ołtarze, chór, organy oraz inne